- Katılım
- 9 Mar 2008
- Mesajlar
- 1,059
- Tepkime puanı
- 8
- Puan
- 0
- Şehir
- İstanbul
soğuktu; iliklerine kadar donmak üzereydi...
titrek ellerinde bir kağıt parçası tutuyordu.
onu daha da üşüten ufak bir kağıt parçası,
artık yazıları bile zor okunur haldeydi,
bi kısmı yanmış, bazı yerleri karalanmış ve defalarca buruşturulmuş,
ama hala ellerinde olan bi kağıt parçası..
gözlerinden akan yaşlarla defalarca okumuştu,
o yüreğine acı veren en büyük sözleri..
kimi yerlerinde hala nem vardı..
canı yanıyordu, kendine bile küskün bi halde öylece susuyordu..
belkide bu sefer o kelimeleri yok edecekti,
ama içinde ona engel olan kuvvetli bir duygu vardı..
birden tüm gücünle ayağa kalktı.
aynanın karşına geçti...
ve öylece gözlerinin içine baktı,
bi on dakika sürmüştü bu bakış,,,
dudaklarını hafifçe kımıldatarak fısıldadı..
"ben kimim"
o an gözlerinden akan yaşalar yüzünü tanımsız yapıyordu..
uzun süredir aynalara yabancı olan yüz, şimdi tanımlanıyordu...
son kez elindeki kağıda baktı,
ardından gözlerine..
sonra sesini hafifçe yükselterek,
"bu kağıt parçasımı beni kaybediyor"
diyerek;gözlerini yumdu...
avuçlarındaki kağıdı bütün gücüyle sıkmaya başladı..
gözlerini açtığında aynaya tekrar baktı...
gözlerinde bi ışık belirdi..
ardından derin bi nefes aldı,
pencereye doğru yaklaştı..
elindeki kağıdı esen rüzgarın kollarına bıraktı..
tekrar derin bi nefes aldı ve haykırdı...
bak istediğin oldu, hani yazmışsın ya..
"seni üzmeye hakkım yok"
haklısın sanırım, benimde kendimi üzmeye hiç hakkım yok..
diyerek ordan uzaklaştı..
boş bir kağıt aldı ellerine ;
"Sen beni üzmedin, üzemezsinde bak ben hala kendimi görebiliyorum
sende bi baksana görebilecekmisin kendini
şimdi o rüzgarın kollarında bul bakalım bulabilecekmisin bir ben daha
ve al bu son sözlerimde seninle gelsin
sen artık boş kağıtlarda bile kalamazsın bende"
kelimelerini son kez birleştirdi ona yönelik..
ve tekrardan pencereye yaklaştı, son kelimelerini rüzgarın kollarına gülerek bıraktı..
sonra penceri kapattı, aynanın karşına geçti..
gözlerinin içine bakarak seslendi;
ben, ben olduğum sürece; sen, sen olamazsın bende
bak hala görüyorum kendimi,
senin hiçbir zaman göremediğin göremeyeceğin gözlerimle...
titrek ellerinde bir kağıt parçası tutuyordu.
onu daha da üşüten ufak bir kağıt parçası,
artık yazıları bile zor okunur haldeydi,
bi kısmı yanmış, bazı yerleri karalanmış ve defalarca buruşturulmuş,
ama hala ellerinde olan bi kağıt parçası..
gözlerinden akan yaşlarla defalarca okumuştu,
o yüreğine acı veren en büyük sözleri..
kimi yerlerinde hala nem vardı..
canı yanıyordu, kendine bile küskün bi halde öylece susuyordu..
belkide bu sefer o kelimeleri yok edecekti,
ama içinde ona engel olan kuvvetli bir duygu vardı..
birden tüm gücünle ayağa kalktı.
aynanın karşına geçti...
ve öylece gözlerinin içine baktı,
bi on dakika sürmüştü bu bakış,,,
dudaklarını hafifçe kımıldatarak fısıldadı..
"ben kimim"
o an gözlerinden akan yaşalar yüzünü tanımsız yapıyordu..
uzun süredir aynalara yabancı olan yüz, şimdi tanımlanıyordu...
son kez elindeki kağıda baktı,
ardından gözlerine..
sonra sesini hafifçe yükselterek,
"bu kağıt parçasımı beni kaybediyor"
diyerek;gözlerini yumdu...
avuçlarındaki kağıdı bütün gücüyle sıkmaya başladı..
gözlerini açtığında aynaya tekrar baktı...
gözlerinde bi ışık belirdi..
ardından derin bi nefes aldı,
pencereye doğru yaklaştı..
elindeki kağıdı esen rüzgarın kollarına bıraktı..
tekrar derin bi nefes aldı ve haykırdı...
bak istediğin oldu, hani yazmışsın ya..
"seni üzmeye hakkım yok"
haklısın sanırım, benimde kendimi üzmeye hiç hakkım yok..
diyerek ordan uzaklaştı..
boş bir kağıt aldı ellerine ;
"Sen beni üzmedin, üzemezsinde bak ben hala kendimi görebiliyorum
sende bi baksana görebilecekmisin kendini
şimdi o rüzgarın kollarında bul bakalım bulabilecekmisin bir ben daha
ve al bu son sözlerimde seninle gelsin
sen artık boş kağıtlarda bile kalamazsın bende"
kelimelerini son kez birleştirdi ona yönelik..
ve tekrardan pencereye yaklaştı, son kelimelerini rüzgarın kollarına gülerek bıraktı..
sonra penceri kapattı, aynanın karşına geçti..
gözlerinin içine bakarak seslendi;
ben, ben olduğum sürece; sen, sen olamazsın bende
bak hala görüyorum kendimi,
senin hiçbir zaman göremediğin göremeyeceğin gözlerimle...
emeginize saglık bitmek bilmeyen sözlerinize maşallah diyelim 
