Kalmak, kendimi terkimdir

Harflerden ibaretim artık…
Bir bavula sıkıştırıp tüm anıları, gitmeliyim diyorum.

Kalmak, kendimi terkimdir çünkü.
Yâr, bu bir ihtilalden arta kalan zaman kırıntıları…

Dönüşsüz gidişlerin demlenmiş vedaları…Şimdi sana yakılmış bir ağıt isteme benden;

gözlerim bu denli söylenirken…
Sesimde katillerin kanlı elleri…

Yankesicilerin, anılar dolu bavulumda gözleri.

Nereye gitsem mahkûm, nereye gitsem zanlıyım.Haberim olmadan kendi içimde yarınlarımı asmışım.

Yalnızlığımın elinden tutup sürüklüyorum.

Kendimi kendim bulamayacak kadar saklamak istiyorum.

Yorgunum yâr…

İçim ölümlere göz açıyor seher vakitlerinde.

Ahh bir becerebilseydim kendimden uzaklaşmayı.
Büyük bir savaş var gözlerimde.

Ölüp ölüp diriliyor harfler.

Hani o arkasına saklandığım sevdanın sahibi?

Hani, nerdesin yâr?

Beklemekten adam olmadı düşlerim.
Nerdesin?
Ölüm cezasına çarptırılacak kalemim.
Sen de anlamadın yâr… Sen de anla(ya)madın…



Ey Aşk!
Sen bile anlamadın beni…
Ben daha kimden medet umayım ki?​